अखेर ज्याची भीती होती तेच झालं. जिममध्ये जाण्याची टाळाटाळ, जिभेचे चालवलेले अवास्तव लाड आणि काहीशा अनुवांशिकतेमुळे सध्या वजनाचा काटा माझाच काटा काढू पाहतोय. पण मी देखील आता बाह्या सरसावून त्याच्याशी दोन हात करण्याचा चंग बांधलाय. खरंतर, वेट लॉस मनावर घ्यायचं हे अनेकदा मनात येऊन गेलं पण प्रत्येकवेळी ते मनातल्या मनातच राहिलं. कितीतरी मोफत सल्ले आले. मध्यंतरी मी आधी कसा जाड होतो आणि आता मात्र सलमानला टफ देऊ शकतो असे सांगणारेही महाभाग सापडले. तर काही वजन कमी करणे वगैरे हा सारा भंपकपणा आहे, एकदा वाढलेलं वजन पुन्हा कधीही कमी होऊ शकत नाही असा छातीठोकपणे दावा करणारेही भेटले. हे जीव मला सर्व प्रयत्न करून दमलेले फ़्रसट्रेटेड सोल्स वाटले आणि सुदैवाने मी त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करायचं ठरवलं.
सोनाराने कान टोचल्याशिवाय अक्कल येत नाही म्हणतात. त्यानुसार जेव्हा डॉक्टरने या बाबतीत मला सूचना केल्या आणि यामुळे होणा-या त्रासाची मला कल्पना दिली तेव्हा मी जणू झोपेतून खडबडून जागी झाले आहे. सध्या काही कारणांस्तव नोकरी-धंद्यात ब्रेक मिळाला असल्याने वजन कमी करणे हा एककलमी कार्यक्रम हाती घेतला आहे. बघू, कितपत शक्य होतंय.
तसे हे प्रयत्न यापूर्वीही अनेकदा करून झालेत म्हणा! पण दिल है कि मानता नही. प्रत्येकवेळी किमान यावेळी माझ्या प्रयत्नांना यश लाभेल आणि मी अगदी चवळीची शेंग नाही झाले तरी डबल एक्स एल वरून एक्स एक आणि मग एल वर येऊ शकेन अशी वेडी आशा मनात असतेच. खरंच, वजन वाढल्याने सगळ्यात मोठा प्रश्न कपड्यांचाच निर्माण होतो. म्हणजे काही विशिष्ट पद्धतींच्या कपड्यांवरच समाधान मानावं लागतं, ते विशिष्ट ठिकाणाहूनच खरेदी करावे लागतात. त्यातही एखादा दुकानदार आपल्याला आवडलेल्या टॉप किंवा कुर्तीला आपकी साइज में नही है भाभी असं म्हणाला की कानाखाली चपराक बसल्यासारखं होतं, नाही का? हे झालं नुसतं कपड्यांचं पण वजन कमी करण्यामागे कुणाचीही अगदी काहीही कारणं असू शकतात आणि ती कितीही विचित्र असू शकतात.
असो, सध्या माझी वेट लॉस मोहीम जोरात सुरु झाली आहे असं म्हणायला हरकत नाही. यादरम्यान मला अनेक गोष्टींचा साक्षात्कार होतोय. आपण आपल्या सध्याच्या जीवनशैलीला, खाण्या-पिण्याच्या सवयींना दोष देत असतो पण त्या बदलणं किंवा त्यावर योग्य तोडगा शोधणं तेवढं अवघड नाही हे मला चांगलंच कळून चुकलंय. खरंतर आपण डाएट करत आहोत असं उघडपणे सांगितलं की अनेकदा तो इतरांच्या चेष्टेचा विषय ठरतो. मग ऑफिसमध्ये, घरात आपण काहीही खाताना दिसलं की टोमणा आलाच म्हणून समजा. पण हे लक्षात घ्यायला हवं की डाएट करणं म्हणजे उपाशी राहणं नव्हे तर आपल्या खाण्या-पिण्याच्या सवयींमध्ये सुधारणा करणं. उदाहरणार्थ, दिवसातून दोन ते तीन वेळा पोट भरून जेवण्यापेक्षा पाच ते सहा वेळा थोडा थोडा आहार घेणं योग्य आहे. मधल्या वेळेत भूक चाळवल्यावर चिप्स, बिस्किट्स असं सगळं चरण्यापेक्षा एखादं गाजर किंवा काकडी-बीट कापून खाणं सहज शक्य आहे. फळांचा बाजारात मिळणारा रस पिण्यापेक्षा ताजी फळं खाणं अधिक योग्य आहे आणि सकाळच्या नाश्त्यात महागडया डब्ब्यांमध्ये मिळणा-या कोर्नफ्लेक्स आणि चोकोफ्लेक्सपेक्षा उपमा, पोहे, दडपे पोहे असे पदार्थ खाणं जास्त पौष्टिक आहे. अशा अनेकानेक सुधारणा आपल्या आहारात केल्याने आणि सोबतीला थोडया व्यायामाची जोड दिली की वजन कमी करण्यासाठी कोणत्याही महागडया डाएट प्लानची आवश्यकता नाही. या सगळ्यामुळे ताजंतवानं तर वाटतंच शिवाय खिश्यावर अतिरिक्त ताण न पडल्याने हलकं-फुलकंही वाटतं.
माझ्या मोहिमेसाठी आपल्या शुभेच्छा असू देत!
